مگر وقت آن کاب و هیزم نماند

نه ایم آمده از پی دلخوشی

مگر کز پی رنج و سختی کشی

خزان را کسی در عروسی نخواند

گزارنده نظم این داستان

سخن راند بر سنت راستان

که چون آتش روز روشن گذشت