چو مرگ از یکی تن برارد هلاک

نه کس جز قراکند پوشد سپاه

سخن گو سخن سخت پاکیزه راند

که مرگ به انبوه را جشن خواند

شود شهری از گریه اندوهناک

به مرگ همه شهر ازین شهر دور

نگرید کس ارچه بود ناصبور