چو همسال را سر درآید بگرد

پشیمان شد از کرده پیمان خویش

که برخاستش عصمت از جان خویش

فرو میرد امیدواری ز مرد

نشان جست کان کشور آرای کی

کجا خوابگه دارد از خون و خوی

دو بیداد پیشه به پیش اندرون