چو در موکب قلب دارا رسید

کجا خوابگه دارد از خون و خوی

دو بیداد پیشه به پیش اندرون

به بیداد خود شاه را رهنمون

ز موکب روان هیچ کس را ندید

تن مرزبان دید در خاک و خون

کلاه کیانی شده سرنگون