به تاج کیان دست یازی کنی

سر سروران را رها کن ز دست

تو مشکن که ما را جهان خود شکست

چو دستی که بر ما درازی کنی

نگهدار دستت که داراست این

نه پنهان چو روز آشکاراست این

چو گشت آفتاب مرا روی زرد