چو دارا شنید این دم دل نواز

امید از که داری و بیمت ز کیست

بگو هر چه داری که فرمان کنم

به چاره گری با تو پیمان کنم

به خواهشگری دیده را کرد باز

بدو گفت کای بهترین بخت من

سزاوار پیرایه و تخت من