تو سرسبز بادی به شاهنشهی

که از چشم زخم جهان جان نبرد

چو در نسل ما کشتن آمد نخست

کشنده نسب کرد بر ما درست

که من کردم از سبزه بالین تهی

چو درخواستی کارزوی تو چیست

به وقتی که بر من بباید گریست