درو دید و بر خویشتن نوحه کرد

شبه ماند و یاقوت شد ناپدید

سکندر بدان شاه فرخ نژاد

شبانگاه بگریست تا بامداد

که او را همان زهر بایست خورد

چو روز آخور صبح ابلق سوار

طویله برون زد بر این مرغزار