چو بیرون رود جوهر جان ز تن

ازو زحمت خویش پرداختند

تنومند را قدر چندان بود

که در خانه کالبد جان بود

گریزی ز هم خوابه خویشتن

چراغی که بادی درو دردمی

چه بر طاق ایوان چه زیر زمی