ازین دیو مردم که دام و ددند

ز بهر جوی چند بردن سپاس

چو خضر از چنین روزیی روزه گیر

چو هست آب حیوان نه خرما نه شیر

نهان شو که هم صحبتان بدند

پی گور کز دشتبانان گمست

ز نامردمیهای این مردمست