سکندر چو دید آن همه کان گنج

که چون زعفران شادی انگیز شد

سیاهان مغرب که زنگی فشند

به صفرای آن زعفران دلخوشند

که در دستش افتاد بی دسترنج

پرستندگان در خویش را

همان محتشم را و درویش را