ز بی دولتیهای دشمن مرنج

کجا گردد از سیل جوئی خراب

بجوی دگر کس در افزاید آب

ترا پای دولت فرو شد به گنج

جوانی و شاهی و آزاده ای

همان به که با رود و با باده ای

به کام از جوانی توانی رسید