چو پیری رسد گوشه باید گزید

جوانی و شاهی و آزاده ای

همان به که با رود و با باده ای

به کام از جوانی توانی رسید

به پیرایه سر گنبد لاجورد

به ضحاک و جمشید بین تا چه کرد

جهان پادشا چون شود دیر سال