کرا باشگونه بود پیرهن

بترس از کسی کونشد ترسگار

رها کن رهی کان زیان آورد

ره بد خلل در گمان آورد

به حاجت بود بازگشتن به تن

تو زان ره که شد باژگونه نورد

بخواه از خدا حاجت و باز گرد