ز بیداد دارا به ار بگذری

چه باید شدن با سیه مار جفت

دل از بند بیهوده آزاد کن

ستمگر نه ای داد کن داد کن

گر او بود دارا تو اسکندری

ببین تا چه دید او ز کشت جهان

تو نیز آن مکن تا نه بینی همان