که تا دور او بود در گرم و سرد

نوازش بسی کرد با آن گروه

چو دیدند شه را رعیت نواز

ز بیداد دارا گشایند راز

کس از پیشه خویشتن برنخورد

ز خلق آن چنان برد پیوند را

که سگ وا نیابد خداوند را