چو زلف تو سر بر کمر میزند

کمر کن سر زلف بر بند کیش

که فرخ بود بر تو فرخندگیش

جز او هر که او با تو سر می زند

به گوش تو گر حلقه زر بود

چو بی او بود حلقه دربود

مدارای او کن که دارای ماست