بر آراسته بزمی از نای و نوش

یکی هفت چشمه کمر بر میان

برآمد چو خورشید بالای تخت

فلک در غلامی کمر کرده سخت

به لطفی که بیننده را برد هوش

نشاندند شایستگان را ز پای

بقدر هنر هر یکی جست جای