دراین غم که از تشنگی سوختم

بیا ساقی آن می که جان پرور است

چو آب روان تشنه را درخور است

به من ده که می خوردن آموختم

خوشا ملک بردع که اقصای وی

نه اردیبهشت است بی گل نه دی