سراپرده سر بر ثریا کشید

بهرجا که پیکار فرمودشان

فریضه ترین کاری آن بودشان

سکندر چو لشگر به صحرا کشید

در آن خرم آباد مینو سرشت

فرو ماند حیران ز بس آب و کشت

بپرسید کین بوم فرخ کراست