ندارند زیر سپهر کبود

لب از لعل کانی و دندان ز در

ندانم چه افسون فرو خوانده اند

کز آشوب شهوت جدا مانده اند

رفیقی بجز باده و بانگ رود

زن پاک پیوند فرمان روا

برایشان فرو بسته دارد هوا