چو دانست نوشابه کان تند شیر

فرو ماند یک بارگی در جواب

بترسید و شد رنگ رویش چو کاه

به دارای خود بر خود را پناه

هراسان شد از تندی آمد به زیر

بدو گفت کی خسرو کامگار

بسی بازی آرد چنین روزگار