ز پیه نهنگان فروزم چراغ

چو بر جوشم از خشم چون تند میغ

در آب آتش انگیزم از دود تیغ

کفلگاه شیران برآرم به داغ

ز مهرم مکش سوی پیکار خویش

گرفته مزن بر گرفتار خویش

منه خار تا در نیفتی به خار