چو درطاس رخشنده افتاد مور

نگیرم ره و رسم دیوانگان

دل بسته را برگشایم ز بند

گره بر گره چون توانم فکند

رهاننده را چاره باید نه زور

شکیبائی آرم در این رنج و تاب

خیالیست گوئی که بینم به خواب