بسا قفل کو را نیابی کلید

به غم بردنش چون توانم بسر

درین بود کایزد رهائیش داد

در آن تیرگی روشنائیش داد

گشاینده ای ناگه آید پدید

ازین در بسی گفت با خویشتن

هم آخر به تسلیم در داد تن