به خوانهای زرین نهادند پیش

همان گرده نرم چون لیف خز

کزو پخته شد گرده گرده پز

اباهای الوان ز صد گونه بیش

جهان را یکی خورد الوان نبود

کزان خورد چیزی بران خوان نبود

چو خوردند چندان که آمد پسند