بفرمود شه آتش افروختن

پری پیکران چون پری جلوه ساز

مگر کاتشی برفروزند لعل

در آتش نهند از پی شاه نعل

به رسم مغان بوی خوش سوختن

ز باده چنان آتشی پرفروخت

که میخوارگان را در آن رخت سوخت