نگشتند یک ذره ز آزرم او

یکی آنکه خود بود پرهیزگار

دگر در حرم کرد نتوان شکار

یکایک همه لشگر از شرم او

هوا سرد و خرگاه خورشید گرم

زمین خشگ و بالین جمشید نرم

برون رفت از چاه دلو آفتاب