گیا پوشم و قوت من هم گیا

بس است آشنای من آموزگار

به بسیار خواری نیارم بسیچ

که پری دهد ناف را پیچ پیچ

کنم سنگ را زر بدین کیمیا

بود سالها کز سر آیندگان

ندیدم کسی جز تو ز آیندگان