فرو خفت کاسایش آمد پدید

هراس دز و رنج ره یافتن

تنی کانهمه مالش و تاب یافت

به مالشگر آسایش و خواب یافت

شد آسوده تا صبح صادق دمید

چو صبح دوم سر بر افلاک زد

شفق شیشه باده بر خاک زد