جهانداری او را سزاوارتر

به خواهش نمودن زبان بر گشاد

بسی آفرین شاه را کرد یاد

که چون در جهان اوست هشیارتر

همش پایه تخت بر ماه باد

هم آزرم را سوی او راه باد

نبودست جز مهر او کار من