ز مولائی و چاکری نگذرم

به دندان گرفته به خدمت کشم

وگر بنده ای را فرستد ز راه

سپارم بدو گنج و تخت و کلاه

سکندر خداوند و من چاکرم

گر او نازش آرد من آرم نیاز

مگر گردد از بنده خشنود باز