مه از سنبله سنبل انگیخته

نه گیسو که زنجیری از مشک ناب

فرو هشته چون ابری از آفتاب

از آن مشگبر ابر گل ریخته

بر آن گونه گندمی رنگ او

چو مشک سیه خال جو سنگ او

نموده جو از گندم مشک سای