ولیک آشتی ز پرخاش و جنگ

که گردانم از شهر خود این نیاز

اگر چه به زرق و فسون ساختن

نشاید ز چین توشه پرداختن

که این داغ و درد آرد آن آب و رنگ

مکن کشته چینیان را خراب

که افتد تو را نیز کشتی در آب