به جوش آرد این خون افسرده را

بیا ساقی آن می که جان پرورست

به من ده که چون جان مرا درخورست

مگر نو گند عمر پژمرده را

یکی روز خرم تر از نوبهار

گزیده ترین روزی از روزگار

به مهمان شه بود خاقان چین