یکی آورد زان به عمری به دست

ز شکر بسی پخته حلوای نغز

به بادام شیرینش آکنده مغز

طرائف به زانسان که دنیا پرست

جواهر نه چندان که جوهر شناس

کند نیم آن را به سالی قیاس

چو شد خانه گنج پرداخته