به برقع مکن روی این خلق ریش

چرا بایدش دید در روی و پشت

عروسان ما را بسست این حصار

که با حجله کس ندارند کار

تو شو برقع انداز بر چشم خویش

کسی کو کند دیده را در نقاب

نه در ماه بیند نه در آفتاب