برو چادری از رخام سفید

درآمد به تدبیر صنعت گری

نو آیین عروسی در آن جلوه گاه

برآراست از خاره سنگی سیاه

چو برگ سمن بر سر مشک بید

هرانزن که دیدی در آزرم اوی

شدی روی پوشیده از شرم اوی