جهان در جهان نازنینند و حور

پس آنکه فرس راند بالای کوه

تنی چند با او شده هم گروه

به انگشت بنمود کانک ز دور

درو درگه از گوهر و گنج پر

به جای سنان و زره لعل و در

همه زین زرین یاقوت کار