چو کوهی روان گشته بر پشت باد

نه پرنده را در هوا جای بود

ز روسی برون شد به آوردگاه

یکی شیر پرطاس روبه کلاه

عجب بین که بر باد کوه ایستاد

مبارز طلب کرد و جولان نمود

به نام آوری خویشتن را ستود