چو عفریتی از بهر خون آمده

ز پانصد سوارش فزونتر شکوه

درشتی که چون پنجه را گرم کرد

به افشردن الماس را نرم کرد

ز دهلیز دوزخ برون آمده

یکی سلسله بسته بر پای او

دراز و قوی هم به بالای او