چنان شد که کس گرد او را ندید

ز توسن دلی گرچه با کس نساخت

نوازنده خویشتن را شناخت

از آنجا سراسیمه بیرون دوید

شگفتی فرو ماند خسرو دران

نشان سخن باز جست از سران

که این بندی از باده چون شاد گشت