برافروخت مانند روشن چراغ

سرآغاز کرد آنگهی راز خویش

بزد سوز خویش اندران ساز خویش

که نوشین درختی برآمد به باغ

گلی بود در بوستان ناشکفت

همان نرگسی در چمن نیم خفت

می لعل در جام ناخورده بود