چو نوشین می اندر دهن ریختند

گهی لب گزیدی دلارام را

بر آن رسم کایین او دلکشست

می تلخ با نقل شیرین خوشست

به خوش خواب نوشین در آویختند

در آن آرزوگاه با دور باش

نکردند جز بوسه چیزی تراش