به نیروی بازوی و زخم رکاب

سرش را به تیغی ز تن باز کرد

سیه پوش چترش چو عباسیان

زده سنگ بر طاس بر طاسیان

چپ و راست افکند سر بی حساب

هم او پای بر جای و هم لشگرش

که تا کی برآید ز کوه اخترش