رونده در او آبهای زلال

که دارد نشیننده را تن درست

درختش ز طوبی دل آویزتر

گیاهش ز سوسن زبان تیزتر

گوارا چو می گر بود می حلال

به پیرامنش بیشه های خدنگ

به هم بر شده شاخ بر شاخ تنگ