جز این مایه ها نیز بسیار گنج

همان کره اسبان نادیده نعل

وشق نیفه های شبستان فروز

چو خال شب افتاده بر روی روز

که آید ضمیر از شمارش به رنج

در آن موینه چون نظر کرد شاه

بهار ارم دید در بزمگاه