ز نیکوترین جائی آویخته

برآموده ای دید از اندیشه دور

ز سرهای سنجاب و لفج سمور

کهن گشته و موی ازو ریخته

چو لختی در آن چرمها بنگریست

ندانست کان چرم آموده چیست

بپرسید کاین چرمهای کهن