گله پیشرو کرد از اندازه بیش

وز آنهاکه باشند هم خوردنی

بفرمود دادن بدو بی قیاس

ستد مرد وحشی و بردش سپاس

به خشنودی آمد به ماوای خویش

در آن مرغزار خوش دل گشای

خوش افتاد شه را که خوش بود جای