گل از آب گلگون برآورد خوی

می ناب می خورد بر بانگ رود

فلک هر زمان می رساندش درود

چو سرمست گشت از گوارنده می

شد روسیان را بر خویش خواند

سزاوارتر جایگاهی نشاند

ز پای و ز دست آهن انداختش